Silnie zaznaczył się Donatello w Padwie

Silnie zaznaczył się Donatello w Padwie, dokąd został powołany w r. 1443 i gdzie w r. 1453 odlał pomnik weneckiego kondotiera Gatta- melaty, pierwszy nowoczesny pomnik konny ustawiony na placu publicznym, w tym wypadku na placu przed kościołem św. Antoniego. Donatello znał konny posąg Marka Aureliusza, stojący obecnie na Kapitolu w Rzymie, ale bodaj że silniejszy wpływ na konia Gattamelaty wywarły olbrzymie konie późnoantyczne z fasady kościoła św. Marka w Wenecji. Gatta- melata pomyślany jest jako wódz z daleka czuwający nad podległymi mu wojskami, nie biorący bezpośredniego udziału w walce. Jest spokojny, pewny siebie. A cóż za wspaniała indywidualna głowa portretowa. Póź-niejsze posągi konne tylko częściowo pójdą za tą wielką monumentalnością dzieła Donatella. Na przyszłości zaważy też częściowo Colleoni Ver- rocchia w Wenecji, bardziej ozdobny, a do pewnego stopnia także nie zachowane posągi konne roboty Leonarda da Vinci, odtwarzające jeźdźca na koniu w galopie. Obok Gattamelaty wykonał Donatello dla Padwy szereg dzieł do kościoła św. Antoniego. Duży epicki talent wykazał zwłaszcza w reliefach z życia św. Antoniego, wielofigurowych scenach na tle monumentalnej architektury, opartej na antyku rzymskim. Do końco-wego, znów florenckiego (po powrocie z Padwy) okresu twórczości Donatella należy grupa Judyty, ustawiona w Loggii de’ Lanzi, dynamiczna, zakrawająca już na barok, choć od epoki baroku bardzo odległa. Przedstawiony tu wybór dzieł Donatella uzupełnić trzeba jeszcze niektórymi Madonnami z Dzieciątkiem, jak tragiczna, rzec można, Madonna z domu Pazzich we Florencji, pieszcząca małego Jezuska i równocześnie przewidująca jego śmierć krzyżową, lub analogicznie ujęta Madonna w Weronie.

Read the rest of this entry »

Spedale degli Innocenti

Nie jest loggia Spedale degli Innocenti kopią jakiejś budowli starożytnej. Pomijając już połączenie kolumny z łukiem, rzadkie w antyku, gdzie normalnym zjawiskiem jest belkowanie nad kolumnadą, należy zwrócić uwagę na zupełnie atypowe, nieklasyczne belkowanie nad arkadami loggii. Ta swoboda w stosunku do antyku jest zjawiskiem charakterystycznym dla wczesnego zwłaszcza renesansu. O dekoracji loggii Spedale degli Innocenti będzie mowa później, w związku z rzeźbą.

Read the rest of this entry »

Na płycie bazaltowej

Na płycie bazaltowej, stanowiącej spód groty, klęczy Matka Boska, opierając pełnym troskliwości gestem prawą rękę na maleńkim św. Janie Chrzcicielu, a lewą trzymając nad główką Dzieciątka Jezus. Między obojgiem dzieci zachodzą silne relacje wewnętrzne, duchowe: Jan zwraca się z pełnym czci gestem do Chrystusa, a ten podnosi rączkę do błogosławieństwa. Za Chrystusem klęczy anioł. Cała grupa ma kształt piramidy, której wierzchołek stanowi głowa Marii, postacie są więc ze sobą silnie związane pod względem formalnym, kompozycyjnym, podobnie jak wiążą się pod względem duchowym. Zasadnicza to różnica od obrazów ąuattro- centa, gdzie postaci często są tylko ze sobą pozestawiane. Skały bazaltowe, stanowiące grotę, typowe dla Leonarda, są tak porozmieszczane, że w przerwach otwierają szeroki widok na krajobraz. Światło skomplikowane wpada do groty różnymi, różnie, rozmieszczonymi otworami. Roślinność ożywia skały. Poza Marii niby spokojna, ale w spokoju ukryty jest ruch, podobnie jak już w pierwszoplanowym aniele z Chrztu Ver- rocchia. Lewa ręka Marii narysowana mistrzowsko w trudnym skrócie. Poza anioła i obojga dzieci również niby proste, a przecież skomplikowane, mimo pozorów statyki dynamiczne. Anioł wskazujący na św. Jana Chrzciciela zwraca głowę ku patrzącemu na obraz, tak że relacje są na-wiązane nie tylko między poszczególnymi postaciami obrazu, ale również między nimi i widzem. Pod względem delikatności i wdzięku wszystkie te postaci wychodzą daleko poza to, na co stać było malarzy florenckiego ąuattrocenta. Postacie mieszczą się swobodnie w przestrzeni, są w nią świetnie wkomponowane i podkreślają dobitnie jej głębię. Kunsztownie rozprowadzone światło wydobywa postacie z mroku panującego w grocie i prowadzi wzrok ‚widza na szeregi błękitnych gór rysujących się w dali Do Madonny w grocie odnoszą się cztery rysunki Leonarda. Madonna w grocie wywarła silny wpływ na Rafaela – co widać w szeregu jego Madonn. .

Read the rest of this entry »

Diggerzy

Diggerzy, którzy odrzucali własność prywatną, próbowali wprowadzić w życie prymitywny komunizm. Zajmowali oni pod wspólną uprawę odłogiem leżące ziemie. Kiedy jednak na wiosnę 1649 r. próbowali wprowadzić w życie swe plany, zajmując pustkowia na St. Georges Hill (w hrabstwie Surrey, na południe od Londynu) i zakładając wspólne gospodarstwa, zostali siłą usunięci. Podobnie nieu.dałe były próby wspólnego uprawiania gruntów gminnych w szeregu innych hrabstw, głównie w środkowej Anglii w latach 1649-1651.

Read the rest of this entry »

W celu zwiększenia dochodów Korony zaczęto nakładać grzywnę na tych, którzy dzierżyli lenna bezpośrednio od króla, a mając warunki do poddania się Ceremonii pasowania na rycerza, tj. ziemię o wartości 40 funtów lub rentę roczną takiej wysokości, nie dokonali tej ceremonii.

Już niebawem po zebraniu się rozpoczął Długi Parlament debaty nad zniesieniem ciężarów feudalnych. W ich wyniku uchwalona została (10 sierpnia 1641 r.) ustawa znosząca obowiązek dokonywania ceremonii pasowania na rycerza oraz wszelkie grzywny ściągane od osób, które się tej’ ceremonii nie poddały.

Read the rest of this entry »

Wszelkie próby przywrócenia władzy królewskiej

Wszelkie próby przywrócenia władzy królewskiej potomkom Karola I podejmowane czy to zbrojnie, czy w inny sposób traktowane być miały jako zdrada główna (high treason). Zarówno główni sprawcy, jak i udzielający im porad, podżegacze i pomocnicy, którym udowodniono działalność zmierzającą do przywrócenia monarchii, mieli być sądzeni jako „zdrajcy parlamentu i narodu angielskiego” (traitors against the parliament and people of England) i ponieść karę przewidzianą za zdradę główną.

Read the rest of this entry »

Jak głosi legenda

W czasie pobytu w Rzymie doszło do spotkania między św. Franciszkiem a św. Dominikiem przed bazyliką watykańską. To treść następnego fresku. Obok Sen św. Dominika, poprzedzający spotkanie. Zwracam uwagę na piękny, pagórkowaty krajobraz umbryjski w dolnej części fresku. Dalszy fresk – to Kazanie do ptaszków i Powitanie Franciszka przez biskupa Assyżu. Krajobraz odgrywa tu już dużą rolę, zapowiedź późniejszych fresków w kaplicy pałacu Medyceuszów we Florencji. We fresku przedstawiającym Śmierć szlachcica z Celano dowiódł Benozzo opanowania zagadnień perspektywy i konsekwentnego oświetlenia wnętrza. Na tle miłego krajobrazu ze średniowiecznym miastem namalował’artysta scenę Wypędzenia z Arezzo diabłów, którzy podżegali obywateli tego miasta do niezgody.

Read the rest of this entry »